7 Haziran 2018 Perşembe

Yaşım On Yedi - Şiir


Yaşım On Yedi - Şiir

Günümüz Eleştirisidir.

Yaşım on yedi;
Zengin fakirin,
Yemeğini yedi.

Din ticaret malzemesi oldu,
Tüccarların eline düştü;
Din siyaset malzemesi oldu,
İnsanlar siyasetçilerin sözüne kandı.

Medeniye çıplaklık sanıldı,
Doğrular yanlış yazıldı.

Atatürkçüyüm diyen,
Müslümanların;
Müslümanım diyen,
Atatürkçülere düşman oldu.

Kardeş kardeşe küstürüldü,
İlim, irfan defteri büzdürüldü;
Çocuklar öldürüldü,
Devletimiz bölündü;
Duvarlar ördürüldü,
İnsanlık can çekişiyor artık.

Mal mülk tattırıldı,
Ahlak kaldırıldı,
Halk kandırıldı;
Atlılar geri gelmez artık. (“O güzel insanlar o güzel atlara binip gittiler” sözü üzerine yazılmıştır.)

Televizyon göz oldu;
Telefonlar kalp,
Ah özgürlüğüm desek de
Özgürlük geri gelmez artık.

Sanat ticaret için oldu,
İzlenme uğruna insanlar soyundu;
Erkekler namusu kadında aradı,
Camilere pis ayakla basıldı.

Cahillik insanı azdırdı;
İyi kötü karıldı,
Hak topraklar alındı. (Kudüs işgal edilip İsrail’in başkenti olmuştur.)
Dost düşmana sarıldı. (Araplar, Türklerin yanında durmadı, düşmanlarının tarafında durdu.)

Düşünen insan kalmadı,
Eşek insan sanıldı,
Namuslar satıldı;
Ahmak ıslatan yağmur,
Çoğu insanı ıslattı.

Kitap okuyan insan yok,
Yalan habere inanan çok,
Fakirler aç, zenginler tok;
Masum insanların kalbine,
Saplandı ok.

Kalp gözünü açan yok,
Hakkı gözle arayan çok,
Şükreden insan az;
peşindeler insanlar,
Yeni tarz.

Ağacın değeri bilinmemekte;
Kesilip bina dikilmekte;
Kötülük her gün,
Biraz daha dirilmekte.

Parayla yasa devrilmekte,
Hakimlere cep dikilmekte (Hakimlerin cübbelerinde cep yoktur.)
Televizyon insanları kötü etkilemekte.

Herkes kendini kanıtlama çabasında,
İnsanlar birbirini umursamamakta;
Dinle bile mizah yapılmakta,
İnsanlar hakkı tanımamakta.

Başörtülü, başörtüsüzü,
Ezmekte;
Başörtüsüz, başörtülüyü,
Yermekte
Cahillik bunların arasında;
Gidip gelmekte.

Dünya kıyamete gidiyor,
İnsanlar içinde yolculuk ediyor;
Dünya yansa umurunda değil,
O, hala saçlarını tarıyor.

Maddi maneviden ağır geliyor,
Para insanı köle yapıyor.
Dünya bir tren misali,
Cahiller ona bakıyor.

Eğitim, eğitimsizleştiriyor;
Öğretmenlere ezbere konuşuyor,
Öğrenciler öğretmenlik taslıyor.
Ölünce her şey bitecek sanma,
Her şey yeni başlıyor.

İnsanlar robotlaşmakta,
Robotlar insanlaşmakta
İnsanlık ihtiyarlamakta.

Hayallerim var yazar olmak;
Sonra psikoloji okuyup,
İnsanları anlamak;
En önemlisiyse insan kalmak.

Psikolojik hastalıklarım var
Birden çok;
Tanıdık önemli, yetenekten çok;
Torpille çalışan insanda,
Yetenek yok.

İnsanlar dünyayı,
Kendi etrafında dönüyor sanıyor;
İki çift güzel söze herkes kanıyor,
Hayat git gide zorlaşıyor.

Ülkem yangın yeri gibi yanıyor,
Halkım halan daha uyuyor.
Ha uyandım deriz ama,
İş işten geçer artık.

Okuduğun için teşekkür ederim, kendine iyi bak.
Kendine değer ver, insanların seni üzmesine izin verme! (Bu mesaj sadece iyi insanlar için yazılmıştır.)
EleştirmenAdam.

Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Paylaş:

0 yorum:

Yorum Gönder

Google+

Takip Et

Günün Sözü

Yemek bedenin, açlık ruhun gıdasıdır.

Öne Çıkan Yayın

Uyan Türk - Şiir

Hey koca Türk uyan! Kardeşlerine zulüm ediyorlar, Yok mu duyan? Kanından Olanlara işkence var; Uyan! Ey büyük Türk uyan! Sen ...

Bu Hafta En Çok Okunanlar

Toplam Sayfa Görüntüleme Sayısı

Sinan Acar. Blogger tarafından desteklenmektedir.